Daniel García Andújar describes the condition and the period after the “fall of the Berlin Wall” as an aspect of post-capitalism, rather than of post-communism. That condition, the period covered in Andújar’s project “Postcapital. Archive 1989-2001” also features the advance in information technologies and the phenomenon of the Internet.

When the students began ripping of the paving stones to throw them to the police during the events of May 1968 in Paris, they realized the yellow sand underneath the paving stones; the cobblestones. And when they also turned on the water pumps, the sand got wet. Yes, this was the “beach”. The beach of freedom, covered up by the pavement of the modern civilization of property and control. The “beach” was the “another world”, ”under the paving stones”.

In his 1998 essay “Cyber-communism”, Richard Barbrook stated “the Americans are superseding capitalism in cyberspace”. This was also the time Andújar describes as an aspect of post-capitalism. According to Barbrook, the Americans were having a different experience than that of capitalism in their daily Internet practice. This experience, which he relates to that of communism, was a consequence, an aspect of capitalism. According to Barbrook, it was capitalism itself which made the “digerati” a powerful class with high salaries, and it was the digerati who developed the information technologies, the Internet and the idea of free/open source software, as well as many other possibilities that enabled the individuals to “supersede” capitalism in “cyberspace”. Just like the scenario Karl Marx proposed for the end of the capitalism: “At a certain stage of development, the material productive forces of society come into conflict with the existing relations of production or — this merely expresses the same thing in legal terms — with the property relations within the framework of which they have operated hitherto. From forms of development of the productive forces these relations turn into their fetters. Then begins an era of social revolution. The changes in the economic foundation lead sooner or later to the transformation of the whole immense superstructure.” 

The Internet, which used to be a “beach” (for a very brief period) for those who believed in the “possibility of another world” (if we happen to use the slogan of today), is not a different space than the “Babylon” we live in. Not anymore. It used to be a beach which was only visible to those with a vision, but also  to those who became aware of this vision and tried invading this beach to make the possibilities invisible by filling the holes in the pavement covering the beach; the holes that enabled those to be aware of the beach.

The Internet used to a “beach”!

For some, the Internet used to be a beach when we had another life there other than our daily lives.

The Internet used to be a beach for some when we were all anonymous on the Internet with the nicks we chose for ourselves. When we had our peers with their nicks they had chosen for themselves in our contact lists, instead of our high school friends and families with their ID names they didn’t even choose.

For some, the Internet used to be a beach until the time when netizens became masses that needed to be tracked, controlled and censored when “needed”.

The Internet used to be a beach for some until we became valuable customers on the Internet that needed to be “personalized” for Internet advertising while our “data bodies” were being tracked , captured and traded for this “personalization”, completely ignoring our privacy.

For some, the Internet used to be a beach when sharing our wireless Internet connection with our neighbors was regarded as a “new form of hospitality”. Until the time that we were frightened by the threat that everybody, even our neighbors, could be “criminals” who would exploit this connection we share for “illegal” actions such as “p2p file sharing” and put the blame on us.

For some, the Internet used to be a beach when people were asking for “free, public wireless Internet connection” for everybody from local governments as a social service. Until the time that we were targeted as customers for personal broadband Internet (wireless high-speed Internet access) by GSM operators, which also simplified the tracking and personalization process for them to capture our “data body” and match it with our identity. We are even being charged separately for this Internet usage which is matched one to one with our identity.

The Internet used to be a beach for some until the time when Metallica sued Napster for enabling illegal file sharing of their songs.

The Internet used to be a beach for some when there was an alternative to what Derrida calls “the impossible possibility of the gift”, for kids on the p2p networks, who were “incriminated, accused, charged and busted” for sharing the “digital gifts” (which are not subject to scarcity), without even knowing who their peers were.

For some, the Internet used to be a beach until the kids who share their photos online were targeted for selling convenient products of “printer docks” to “easyshare” their digital photographs by “printing” them.

The Internet used to be a beach for some until the time when some young people who had innovative ideas and projects for the Internet began realizing these projects not to “realize themselves”, but with the “American dream” of becoming rich by selling these projects one day to big corporations that were already monopolizing the Internet.

The Internet used to be a beach for some until software engineering students at the universities (the universities which are also encouraged to cooperate with the industry to get patents instead of creating free/open standards and knowledge for the public) were depoliticized and educated to become capitalist entrepreneurs, without having any idea of what “GNU General Public License (GNU GPL)” is.

For some, the Internet used to be a beach until the time when the idea of “open source” arrogated the idea of “free software” and depoliticized its social context and rendered the idea and the promise of “free software” invisible.

The Internet used to be a beach for some until the Creative Commons arrogated the idea of “free culture” overlooking the importance of the “share alike” and the “derivative works” approaches of the “copyleft” attitude and the economic model of the “free software” based on creating added value that also enabled the work’s commercial use.

The Internet used to be a beach for some until the “crowdsourcing” approach depoliticized the idea of “commons-based peer production” by reducing the social, economical and political context of being “peers” to the idea of being “crowded” and until the time when the idea of p2p was reduced to bare “pirate file sharing”.

For some, the Internet used to be a “beach” until the time when the “sand” was covered with the “pavement”.

It may be too late for the possibility of another world in the capitalist world we live in. It is too difficult to throw away all the paving stones on the beach without the aid of some “technology” such as a political approach to information technologies. But we can start with struggling for the “possibility of another Internet”. A “free, p2p distributed Internet” where we can be “anonymous” if we want. A free Internet like that of the “Freenet”. A free Internet where we have the right to produce, distribute, access, appropriate and share information to “build culture”. “Free culture”, not the open “source” culture. Not culture as a bare “source” of “crowdsourcing” for profit, but culture as the “commons” for peers. Not with “commons without commonality” like the Creative Commons but with copyleft commons.

Political approach to information technologies is crucial to render its potentials visible for making another world possible. If the “base”, which is the “mode of production”, determines the “superstructure”, which is culture, then “the commons based peer production” as defined by Yochai Benkler offers “a new mode of production” as stated by Michel Bauwens. Also for the case of individual production, an artist, who no longer needs the capitalistic relations of the “culture industry” to produce, reproduce and share/distribute her/his productions, provides an alternative to the capitalist mode of production based on the financial capital.  Because the artist can produce using information technology tools such as “digital duplication” (even using other “digital multiplication” methods of “digitizing” and “transcoding”) and “distributed p2p networks” that democratize the production, multiplication and sharing of that production. This “base” can determine the “superstructure” of free culture.

If “the superstructure can determine the base”, then we can begin to consider the “free culture” movement, which is influencing more and more artists to make their productions “free” (as in freedom). This also forces the “culture industry” to change the way it operates. A culture based on “donation” with free will can also constitute the real “use value” of cultural productions instead of their “exchange values”.

No matter if “the base determines the superstructure” or “the superstructure can determine the base”, we are witnessing a change in both the “base” and the “superstructure” in certain areas.

The promise of capitalism that advocates for itself through the economic problem of distributing limited resources among unlimited human desires is being attacked by both sides of the equation. First of all, the sources are not limited anymore in terms of information (once it is produced). The digital information on the Internet, which can be duplicated in infinite numbers with a “marginal cost approaching zero”, also abolishes the problem of “scarcity”, except for “artificial scarcity”. On the other hand, the idea that the human desires are unlimited is nonsense for the “commons based peer production”, where peers contribute to the production with their free will according to their own capabilities and they also benefit from the production according to their needs. Because peers do not consume more than they need. Joseph Beuys says that everybody can be an artist; everybody can be productive if they have economical and political freedom to decide what and how to produce. Both of those freedoms are granted by information technologies, if they are interpreted politically. Capitalism itself gave the economic freedom to the “digerati” that enabled them to decide what to produce and they produced the tools and ideas that constituted the “digital culture”.

The beach of “cyber-communism” as discussed by Richard Barbrook was a consequence, an aspect of capitalism. “Cyber-communism” of Barbrook was also a period of “inter-capitalism”; a period when only those with a vision realized the holes in the pavement and saw the beach underneath. It was an invisible communist interval in the period Andújar describes as an aspect of postcapitalism. But our Internet experience today is no longer what it used to be when Barbrook wrote about its potential (even practice) of cyber-communism in 1998. The Internet is being utilized by capitalism day by day. The holes in the pavement are being filled one by one. The promise of the possibility of another world on the Internet, the “beach”, is being rendered invisible again. This state of the Internet we are experiencing now is the consequence of the post-”post-capitalism”. The potential of a communist interval in “post-capitalism”; the potential of the “cyber-communism”, the beach, which has been buried under the pavement, has not been evaluated politically.

First of all,  “another Internet is possible” both as a “base” and an “infrastructure” to determine the “possibility of another world” that would be inspired by the holes in the pavement and the veiled promise of “cyber-communism”.

Even though there are still unfilled holes in the pavement, our captured “life on the networked archives” now is post_cyber-communism.

This printed version of this text contains no references since the reader may search on the Internet for any word and concept that s/he is not familiar with if s/he wants to have more information. However, online version(s) of this text that the reader can also find by searching on the Internet, are hyperlinked to the references and may have also been improved.

.copyleft!_ , 31.03.2010

.you are free to appropriate the related content as you wish, as long as you use a copyleft license to redistribute_ .however giving credits and choosing free/open formats are nice_

http://httpdot.net/copyleft_

Share

1989, the fall of the Berlin Wall and 2001, September 11… These watershed Daniel G. Andújar chooses for his network-based archive-process installation signify a paradigm shift: the paradigm shift from scale economies to capacity economies, industrial production to flexible network production, physical power to knowledge power, the nation state to transnational Empire, a unipolar world to a multipolar one, de-centralized and distributed all-encompassing net-world: This is a paradigm coined by the most recent global crisis: Global Network Capitalism…

Andújar’s choice of dates also heralds what’s beyond this paradigm. The fall of both the Wall and the Twin Towers indicate there is an “after” to capitalism. This potential future ironically feeds off the “network” concept. Because at its core, the concept of “network capitalism” embodies an antagonistic dichotomy. The network topology undermines the foundations of capitalism. The process of capitalist accumulation and profit now depends upon co-operations established online, collaborative intangible labor, innovation networks, and the development of knowledge production, access, dissemination, that is to say the process of creating surplus value through open, continuous, horizontally coordinated networks. Network means co-operation and sharing, whereas capitalism is the product of an instrumental reason dominated by competition. Capitalism is founded upon the private ownership of the means of production, while the network undermines ownership by making the means of production accessible. In Christian Fuchs’s terms we are in an interzone in which competition and cooperation co-exist in antagonism. On the one hand, information monopolies (Microsoft, Google), the digital divide, precarious knowledge labor, information warfare, electronic surveillance, Internet censorship, accumulation of reputation online, cyber hate, commodified virtual communities, disinformation; and on the other digital gift economy, file sharing, free software, open content, Creative Commons, Wikipedia, cyber protests, e-participation, co-operative virtual communities, online citizen journalism… On one pole of this dichotomy is e-participation and participatory economy, on the other e-domination and economy of scarcity.  Dominated by competition logic, transnational information capitalism succeeds in colonizing the concept of collaboration for now, through for instance, “participatory” management, team work, strategic alliances, and corporate social responsibility. This is a transition stage from a disciplinary society to a society of (self-)control. A participatory and self regulated information society based upon collaboration is in Ernst Bloch’s words a “not-yet” for now. But it is evident that the day will come when capitalism will not be here.

The fact that the data bank of images Andújar’s “Postcapital Archive: 1989-2001” installation can be searched by the audience in a network topology, that is to say the open network format of the project points to a post-capitalism web of possibilities. The meaning of each image changes by triggering an endless series of possibilities in the context of other images we correlate it with. Because the net also means possibility: with our participation, an almost infinite number of combinations have the power to change the world.
As Iris Dressler notes, “post-capital” makes reference to both financial capital and to capital cities. Thus, it depicts the transformation of both capitalism and of urban centered powers. So, what potential narratives does the Post-Capital Archive nurture in the İstanbul node?
The images in the Post-Capital Archive are not foreign to us. There are no “foreigners” in global network capitalism. No place is “elsewhere”*. The net binds the entire space. But one of the characteristics of the network is how it strengthens the nodes. Cities, especially big, multi centered, distributed cities like İstanbul have privileged functions on the net. While one of these functions is to absorb global information and culture, that is to say diversity in the geography, the other is to add localities, local singularities to the global network’s universe of values. Therefore the image-bank where we form our own possible networks, also summons our own images to us. We have images that deserve to enter the Post-Capital Archive.
Through which images does the Net-Capital node foretell İstanbul’s post-capital future? I think of 1996, the Susurluk accident and 2007, the murder of Hrant Dink. Or 1999, the Marmara Earthquake and 2010, the protests of Tekel (Turkish Tobacco and Liquor Administration) workers. Or 1997, February 28, the post-modern coup-d’état and 2009, the arrest of retired army generals… We can interpret these dates and the images they evoke based upon an axis of cooperation dominated by the logic of collaboration and build from these instances a network expanding towards our potential future. We can thus realize our part in the large and complex node of the global network, and venture to a post capital future. Because network is memory.

As Andújar says, art has to be responsible. Aesthetics is not enough. Art has to be ethical. By playing with our common mind, Postcapital Archive provokes us to partake in the future. Network is possibility…

Share

Turkey has been going through incredibly rapid and immense social, political, and cultural changes since the shift to neo-liberal economy in the beginning of the 80’s. While we have been simply going through these changes, we have neither been able to record them nor have been aware of their speed. Our lives have been transformed. To slow down the pace of these changes and to visualize such a data would enable us to understand and to confront the details that lie behind the reasons for these changes and their effects on us.

Today, media collects and distributes images for us with immense speed and magnitude. We are surrounded by these images; and more than ever, all communication technologies -as efficient apparatus of late capitalism- infuse our lives with vast attacks of images. Nevertheless, we have also learned from the same sources that the meaning of any image is dependent upon the context. It is not only the images, but also the ideologies and realities behind the images that are being created for us.

In this respect, “Postcapital” archive developed by Daniel García Andújar ironically shoots back with the same gun by detecting lapses in our perception and explanation of political, cultural, economic, social, and even technological conditions and realities. He indexes our cognitive mechanisms. Andújar’s project strives to make sensible connections between mediated images of an immense and chaotic pile. His intention is building a system that helps the viewer/user to correlate incidents of certain periods from different time slates of a decade via multidirectional links.

Thus, almost magically, the sequence in the flow of images throughout a timeline builds a certain statement, while a new syntax via another order with exactly the same images might state a completely different ideology. Hence, if we are given access to the entire archive, we acquire the potential to extract and dismiss the intentionally tweaked or altered information from a streaming media.

Nevertheless, aside from the intentionally distorted information, the tremendous speed in the flow of mediated images prevents us from perceiving and digesting such an enormous mass of information all at once. At this very point, the networks and the networked achieves of information function as the indexing engine for us. We receive, perceive, interpret or misinterpret, utilize information through networks.  It’s true that we live in achieves, but accessing and making use of their content solely depends on how much we are acquainted with and use networks.  Yet, this opportunity never allows us to be free with our actions and expressions within a network, whether a network is distributed or centralized.  Galloway argues that “without a shared protocol, there is no network”1, and draws our attention to the fact that there is no real freedom of the Internet –worldwide network of networks, which is decentralized- due to the nature of protocol (“of contradiction between two opposing machines”), which both “radically distributes control into autonomous bodies” and “focuses control into rigidly defined hierarchies.”2 Hence, no matter whether they sound democratic and non-hierarchical, distributed networks, computing technology, and protocol –as Galloway puts it- all together create the new “apparatus of control” that characterizes our contemporary setting.

For this very reason, Daniel García Andújar’s project Postcapital. Archive 1989-2001 is significant in various levels for the understanding of control mechanisms, which systematically compose our lives through networked archives and their interfaces. These archives operate in various layers of our daily perception and realization through the re-designing of life styles; procedures of auto-control; re-perception of histories; generating modes for social psychology; constructing communication channels; and particularly, through technological embodiment.

1. Galloway, Alexander. (2004). Protocol: How Control Exists After Decentralization. Cambridge: MIT Press p.12.
2. ibid. p.8.

Share

Postcapital Archive (1989-2001)
A Project by Daniel G. Andújar / Technologies To The People
curated by Hans D. Christ, Nathalie Boseul Shin
Total Museum of Contemporary Art, Seoul

Exhibition will be extended till June 20, 2010

Postcapital Archive (1989-2001)
curated by Basak Senova
April 21 – June 27, 2010
Opal Contemporary Art Space, Istanbul

Exhibition  till June 27, 2010

Daniel Garcia Andujar’s project Postcapital Archive 1989-2001 functions as a multimedia installation and open databank which is based on a digital archive of over 250,000 documents such as texts, audio files, and videos from the Internet compiled by the artist over the past ten years. “Postcapital” addresses social, political, economic, and cultural worldwide changes over the last two decades in between two important moments as 1989 fall of the Berlin Wall and the attacks on September 11, 2001. With the Postcapital Archive 1989-2001 project, Daniel Garcia Andujar calls attention to “networked archives” based on the interpretation of information.

The project has been exhibited and toured in various geographies and events including Württembergischer Kunstverein, Stuttgart in 2008-2009, the Catalan Pavilion at 53rd Venice Biennale in 2009, and Iberia Art Center, Beijing, China, 2009.

Share

CEM ERCİYES Kültür Sanat 05/05/2010 Radikal

Tophane Art Walk, yani Tophane Sanat Turu, bu civardaki galerilerin güç birliğinden doğmuş, parlak bir fikir. Ayda bir Pazar, Galatasaray’daki Apel’den başlayıp, arada Cihangir’deki Daire Sanat’a uğrayıp Çukurcuma’ya iniyor ve Pi Arworks, Outlet, Non, Rodeo ve Depo’daki sergileri görüyorsunuz. Bu galerilerin, sanat piyasasının ağır topları yerine gençlere ve alternatif işlere meraklı yerler olması, bu güç birliğini daha da mümkün kılmış. Gününü bu galerileri dolaşarak geçiren izleyici için de bütünlüklü bir tur imkanı doğuyor.
Benim mutat turum da bu ‘Art Walk’ pazarına denk geldi. Geçenlerde bizim Radikal Cumartesi yapmıştı, bu ay da Milliyet’te Yasemin Bay’ın yazısı çıkınca, ben de kendimi ‘sanat turu’ kalabalığının içinde buldum. Galerilerin yüzünde güller açıyor; günde yüze yakın ziyaretçi pek olur şey değil çünkü.
Apel’deki Canan Göknil sergisi, kitapla resim sanatının buluştuğu, duygusal ve oyuncaklı bir sergi. Aynı mekânda açılan Mürüvvet Türkyılmaz’ın ‘Zamansız Aşınma’ sergisi ise etkileyici. Türkyılmaz’ın kulağına çalınan, zihninden geçen cümleleri sanki yazıya, ama aslında çizgiye dönüştürerek yaptığı desenler harika. Bir de Outlet’teki ‘Seyir Terası’ sergisi dikkat çekici. Outlet sanatçılarının belirgin politik duruşunun da biraz kıyısında duran bir sergi bu. Son yıllarda ha bire şaşırtıcı sanatçılar çıkartan İzmir’den Tufan Baltalar, doğadaki bir yürüyüşün tüm dinginliğini, yalnızlığını, yavaşlığını hissettiren küçük resimlerini sergiliyor. Sanki o resimlerdeki detayların üç boyutlu hallerini çağrıştıran seramik, ahşap heykeller ise küçük birer biblo gibi. Neticede, ev içine hapsolmuş bir ruhun tabiat düşü gibi şiirsel bir cümle kurduruyor bu sergi insana.
‘Endüstri Devrimi Bitti. Biz Kazandık’ gibi iddialı bir sergi adının arkasında ne var, merak etmemek mümkün değil. Neyse ki Galeri Non’daki Esat C. Başak sergisi, işçi sınıfının zaferini ilan etmeye soyunmuyor. Onun derdi, biraz ‘modern hayatla’. Akla hayale gelmedik kolajların sergisi bu. Sanki, en az yarım asırlık bütün matbuatı taramış, son derece alakasız metinler, resimler ve afişleri bir araya getirip biraz dalgacı, bolca muhalif ve gayet de yaratıcı ‘işler’ çıkartmış. Erotik fotoğraflar, gazete haberleri, ilaç prospektüsleri, çizgi roman sayfaları, ilanlar bir araya gelip sözünü esirgemeyen kolajlara dönüşüyor. Bir de gözlük ve Gilette sapı kullanılarak üretilmiş, ‘Evrenin Askerleri’ filminden fırlamış uzaylı örümcekler var ki, onlar da artık heykel sanatının sınırları içine giriyor. Bunların hepsi bağlamından kopartılıp hınzır biçimde bir araya getirimiş hazır nesneler. Nitekim, Burda dergisinin patron kâğıtlarından biri, üzerindeki kocaman ‘Hazır nesneler herkese aittir’ yazısıyla bir köşede durup, bu mevzuyu özetliyor.
Esat C. Başak, matbuat âleminin ürettiği hazır malzemeyi hınzırca dönüştürürken, Balat’taki Opal Çağdaş Sanat Mekânı’nda internetin ‘dijital’ aleminden seçilenler birer ‘hazır nesne’ye dönüşüp, bir başka cesur sergi olarak karşımıza çıktı. Yeni açılan mekandaki Danile Garcia Andujar sergisi, insanlığın neredeyse tüm görüntü, ses, yazı birikimini ve üretimini yüklediği internet ağından ‘sadece’ 250 bin dosya indirmiş. Bu malzemeden oluşan ‘Postkapital’ adlı sergi, endüstri toplumunun ardından kurulan bilgi toplumunu ele alıyor. Andujar, Berlin Duvarı’nın yıkıldığı 1989’dan ‘ikiz kuleler’in yıkıldığı 2001 yılına kadar olan döneme bakıyor ve bunun ‘post komünist’ değil, ‘post kapital’ olduğunu savunuyor. Yıkılan Berlin duvarının yerine, hayatlarımıza örülen yeni duvarların peşine düşüyor. Hakikaten, bir kısmı video ve fotoğraf olarak sunulan görüntüler finans ve siyasetin nelere kadir olduğunu gösteriyor. Üstelik bu görüntülerin önemli bir kısmı ‘haber’ ve ‘reklam-tanıtım’ için üretilmiş. Yani aslında ‘postkomünist’ dönemin tanıtım enstrümanları olan görüntüler bir araya gelince etkili bir eleştiriye, ‘postkapital’ dönemin ispatına dönüşmüşler. İnternetin karmaşasına uygun sergi düzenlemesi için de ‘mekân dönüştürme’ ustası Başak Şenova’yı tebrik etmek şart. Opal’e gidecek olanlara bir de sergi kitabını alıp ‘internet bir plajdı’ adlı metni okumalarını öneririm, ‘özgür iletişim ağı’nın nasıl ticari bağımlılıklara dönüştüğünü görmesi için..

Share

Daniel Garcia Andujar, büyük bir dönüşümün yaşandığı 90’ları ‘PostKapital dönem olarak adlandırıyor. FOTOĞRAF: MUHSİN AKGÜN

28/04/2010 02:00

DİDEM YAZICI (Arşivi)

İSTANBUL – Başak Şenova küratörlüğünde açılan Plato Meslek Yüksek Okuluna bağlı Opal Çağdaş Sanat Mekanının ilk sergisi Daniel Garcia Andujar’ın ‘PostKapital’ adlı çalışması oldu.
‘Postkapital’, sadece gidip izlenerek tüketilebilecek bir sergi değil. İzleyicinin pasif bir tüketici değil, kültürel sürecin aktif bir kullanıcısı olmasından yola çıkarak, etrafımızdaki enformasyon yığınıyla kurduğumuz ilişkiye dair öneriler geliştiriyor. Sergi, birbirine bağlı ‘tag’lerle, konu ve başlıklarla, ekonomi, politika ve şehir üzerine 250 binden fazla ses, video, fotoğraf, yazı gibi ‘belgeyi’ paylaşıma açan bir arşiv sunuyor.
Daniel Garcia Andujar, çalışmaları  Pekin, Stuttgart ve geçtiğimiz Venedik Bienali Katalan Pavyonu gibi birçok yerde sergilenen bir isim.
‘Postkapital’ her ne kadar didaktik, ekonomik bir terimi çağrıştırsa da, aslında sanatçının 90’ların sonundan, 2000’lerin başına kadar olan 10 yıllık süreci yorumlamak için kullandığı bir ‘ara’ dönem. Sanatçının kendi geliştirdiği bu sav, Berlin duvarının yıkılışı ve 11 Eylül saldırısı gibi kolektif hafızada yer etmiş kırılma noktalarını temel alıyor. Andujar’a göre, Berlin duvarı, bir metafor; yıkılıyor ama Dünya’nın birçok yerinde farklı ideolojik duvarlar yeniden inşa ediliyor. Bu süreç içinde ekonomik krizler, savaşlar, ayrımcılık ve sosyal eşitsizlikler devam ediyor. Diğer yandan medya, hayatı yaşama ve algılama biçim ve seçimlerimizi kontrol etmek için baskın ve popülist bir dil kullanarak gerçekliği kurguluyor. Bu görsel gürültü içinde, aldığımız enformasyonu, nasıl bilgiye dönüştürdüğümüz sanatçının en çok önemsediği sorulardan biri. Söz konusu dönemde internetin yaygınlaşması bu soruları daha karmaşık hale getiriyor. Andujar’ın ortaya attığı soru üzerinde düşünmeye değer: ‘Artık müze arşivlerini ziyaret etmiyoruz, enformasyon ile kurulan ilişki tamamiyle farklı. Dijital bir panaromanın, arşivin içinde yaşıyoruz. Bu arşivin içinde nasıl yaşayacağımız kontrol edilmiyor, dolayısıyla seçmeyi öğrenmemiz gerekiyor. Yüzyıllar önce, kutsal kitapları yorumlamak için, resimler yapılıyordu. Şimdi de büyük bir değişim sürecindeyiz ve aynı soruyu soruyoruz; enformasyonu bilgiye nasıl dönüştürüyoruz ve bu süreci kontrol ediyoruz?’
Sergi, temelde www.postkapital.org sitesinde  yer alan arşivin, görsel, video, bilgisayar ağı ve yerleştirmelerle kurulmasından oluşuyor. Sanatsal strateji, tek tek sergilenen materyallerden çok, arşivin ve fikrin kendisinde ifade buluyor. Başak Şenova, mekan kurgusu ve sergi ilişkisini sorduğumda şu sözlerle yanıt veriyor, “Projenin kalbi olan web sitesi www.postcapital.org ilk başta takip etmesi ve algılaması pek de kolay olmayan bir yapı olarak kullanıcının karşısına çıkıyor. Kullanıcı, web sitesinde kendi yolunu çizip bağlantılar üzerinden ilerledikçe sitenin içeriğini anlamaya ve ulaşmak istediği ‘ağlarla birbirine bağlanan’ veriye ulaşabiliyor. Sanatçıyla birlikte üzerine çalışıp, Opal’de uyguladığımız serginin mekânsal tasarımı bu deneyimi fiziksel bir mekanda tekrarlıyor.  İzleyiciyi ‘kullanıcı’ kabul edip, öncelikle yönlendirme konusunda ona seçenekler sunuyor. Sergi mekânına ilk girildiği zaman kullanıcının karşısına çıkan dev iki koridor bir seçim yapmaya zorluyor; ya koridorlardan biri seçilecek ya da iki koridor da es geçilip, sol taraftaki boşluktan mekâna girilecek. Mekân ancak koridorlar geçildikten sonra tam anlamıyla algılanabiliyor. Mekanda kutucuklar, koridorlar ve bölümler var. Her şey birbirine bölümlerin üzerine kurulduğu bağlamlarla ve bu bağlamlara bağlı etiketlerle bağlanıyor. Asma kat ise kartografi ve arşiv bölümlerine ayrılmış durumda. Kullanıcı burada bilgisayarlarla arşivin tamamına ulaşabiliyor.” Sanat ve tasarım ilişkisi üzerine yoğunlaşacak olan Opal, ilk sergisi ile sergi sunumları ve mekan tasarımına olan vurgusunu gösteriyor.

Ekleme yapmak serbest
Yanyana getirilen ikili görsellerin birbirleriyle kurduğu ironik ve sosyal tabanlı ilişki, izleyicilerin kullanması önerilen eleştirel yorumlama becerisine gönderme yapıyor.  İnterneti, siyasi ve sosyal sistemin bir metaforu olarak ele alan çalışma, yalnızca internetten toplanmış verilerden oluşuyor. Üstelik, isteyenlerin doküman yükleyerek müdahale edebileceği açık bir kaynak olarak işliyor. Başak Şenova,  “Bizim için yaratılmış olan sadece imgeler değil, aynı zamanda ideolojiler ve imgelerin ardındaki gerçeklerdir” dediğinde, bu gerçekliği kolektif ve eleştirel bir biçimde üretmemizin gerekliliğini vurguluyor. Şenova, izleyicinin sadece sergiyi gezerken değil, aynı zamanda online arşivle ilişki kurarken, kendi kararını vermesi, yeni bir başlık ve dosya açabiliyor olması, özünde izleyicinin kullanıcıya dönüşüp, kendi algısını kurmasını ön gören bir yöntem öneriyor: “Bu arşivler, yaşam tarzlarının tekrar tasarlanması, otokontrol işlemleri, tarihin yeniden algılanması, sosyal psikoloji biçimlerinin üretimi, iletişim kanallarının yapılandırılmasıyla günlük algı ve kavrayışımızın çeşitli düzeylerinde işler.”
Sosyo-politik eleştiri üzerine kurulan sergi, didaktik olmanın tersine, sanatçının yorumunu iddiasız biçimde kurgulamasıyla gerçekleşiyor. Sanatsal yaratım ve politik aksiyon arasındaki tehlikeli gördüğü noktaları sorduğumda, Andujar şöyle yanıtlıyor: “Sanat, hayatımızın bir diğer kültürel yönü ve politik bir temsili. Politika, topluma ilişkindir, dolayısıyla toplumdaki her eylem politik bir anlam taşır. Herkes aktivist olabilir, sanatçının aktivist olması onun daha önemli olduğu anlamına gelmez. Birçok politik sanatta, ‘öteki’ insanların hayatlarını kullanıyor. Bence bu, oldukça tehlikeli bir sınırı geçmek anlamına geliyor.  Politik sanat yaptığını söyleyen sanatçıların, diğerlerinin hayatını kullanması, gerçek insanlarla sosyal bir deney yapmak gibi. Fakir bir mahalleye gidip, orayı yorumluyor. Sanatçılar bugünlerde çok sık geziyor, ancak her bağlam birbirinden farklı. Yerellikle ve yerel olarak çalışmak oldukça karmaşık konular.”
27 Haziran’a kadar devam edecek olan sergi, aynı zamanda Kadir Has Üniversitesi İletişim Fakültesi’nde öğretim görevlisi olan Başak Şenova’nın hazırladığı bir sergi kitabı da sunuyor. Balat’ta, Plato Yüksek Meslek Okulu’na bağlı olarak işleyen Opal Sanat Merkezi, akşam 20.00’ye kadar açık, pazartesileri ise kapalı.

Share

İstanbul’da inceden inceye ağlarını ören çağdaş sanat, bu kez çok bakir bir alana, Haliç’e demir attı. Denizin serin sularına nazır kurulan Plato Meslek Yüksekokulu’nun bünyesindeki Opal, şehrin çağdaş sanat mekânlarına yeni bir durak olarak eklendi.

Ahşap bir binanın ardına saklanan Opal, ilk olarak İspanyol sanatçı Daniel Garcia Andújar’ın çeşitli ülkelere yolu düşen Postkapital-Arşiv 1989-2001 adlı sergisine ev sahipliği yapıyor. Küratörlüğünü Başak Şenova’nın yaptığı sergi, sanatçının geçtiğimiz 10 yıl içinde internetten derlediği 250 binin üzerinde metin, işitsel dosya ve video gibi belgelerden oluşan dijital bir arşiv. Andújar, 20 yılda dünya genelinde yaşanan toplumsal, politik, ekonomik ve kültürel değişiklikleri, 1989 Berlin Duvarı’nın yıkılışı ve 11 Eylül 2001 saldırıları ekseninde okuyor. İzleyiciye bu vakalardan sonra yeni oluşturduğu yıkımları, duvarları anlatmaya çalışıyor.

Usta yazar E.M.Cioran, her satırı başlı başına bir aforizma olan Çürümenin Kitabı’nda “Toplumun düzenini reddetmek de, kabul etmek de aynı şekilde abestir: Onun iyi veya kötü yönde değişimlerine, ümitsiz bir tutuculukla maruz kalmaya mecburuz; tıpkı doğuma, aşka, iklime ve ölüme maruz kaldığımız gibi.” der. Bulunduğumuz çağın çoğu zaman ürküten hallerini parça parça okumak zor olabilir. Son yirmi yılda yaşanan hızlı değişimi fotoğraflar, videolar, sesler, afişler ve daha pek çok vasıta ile derli toplu görmek, okumak hayretimizi artıracaktır kuşkusuz. İspanyalı sanatçı Andújar’ın Postkapital’de yapmak istediği tam da bu: yüzleştirmek, sorgulamak. Tamamı internetten toplanan sergi sürekli büyüyor ve küçülüyor. Zira arşiv (www.postcapital.org) adresinden herkesin erişimine açık. İngilizce kelime olan postkapital, hem finansal sermayeye hem de başkentlere atıfta bulunurken, kapitalist toplumlardaki dönüşümleri anlatıyor.

Eskisi gibi gidip arşivleri ziyaret etmediğimizi söyleyen Andújar, “Artık birbirlerine ağlarla bağlanan büyük arşivlerin içinde yaşıyoruz. Bilgiye, teknoloji ve başka şeylerden yararlanarak erişebiliyoruz. Onları yakalayamazsak bunlar göz açıp kapayıncaya kadar geçip gidiyor. Bilgi bize ulaşırken çok gürültülü geliyor. Bu kargaşanın içinden onu çekip çıkarmamız lazım.” Serginin bizden istediği ise Cioran’ın dediklerine ek olarak durup sorgulamak.

Opal’e gidiş çok da zor değil. Yaklaşık bir asır Eminönü ile Karaköy’ü birbirine bağlayan; vaktini doldurduktan sonra emekliye ayrılan Balat’taki tarihi Galata Köprüsü’nün karşısında, Ayvansaray Caddesi No: 33′te. Sergi, 27 Haziran’a kadar gezilebilir. (0212 621 12 47) ZAMAN

MUSA İĞREK

Share

İSTANBUL – Daniel Garcia Andujar’ın “Postkapital Arşivi 1989-2001” adlı sergisi açıldı. İstanbul Eyüp Balat’a bulunan Opal Çağdaş Sanat Mekanı’nda açılan sergi. 27 Haziran’a kadar açık kalacak. Serginin Küratörlüğünü Başa Şenova yaptı.

Sergide, bir multimedya enstalasyonu ve açık veri tabanı olarak tasarlandı. Andujar, geçtiğimiz 10 yıl içinde internetten derlediği 250.000’in üzerinde metin, işitsel dosya ve video gibi belgelerden oluşan dijital bir arşivden oluşuyor.

“Postkapital” son 20 yılda dünya genelinde toplumsal, politik, ekonomik ve kültürel değişiklikleri 1989 Berlin Duvarı’nın yıkılışı ve 11 Eylül 2001 saldırları gibi iki önemil tarihi olay ekseninde ele alıyor. Andujar, Postkapital Arşivi 1989-2001 projesiyle, bilginin yorumuna dayanan “şebekeleşmiş (networked) arşivler”e dikkat çekiyor.

Andujar, Berlin Duvar’ın yıkılmasının ardından yaşanan gelişmeleri post-komünizm değil, post-kapitalizm unsurları olarak ele alıyor. “Postkapital”, 21. yüzyılın karmaşık ve çelişkili olgularını, temsili yapı çerçevesinde ele alan Andujar tarafından 1989 ve 2001 olayları arasındaki zaman dilimi olarak gösterilen bir dönemi de değerlendiriyor. İngilizce bir terim olan “postkapital”, hem finansal sermayeye hem de başkentlere atıfta bulunarak, ve bu kapsamda, kapitalist toplumlardaki dönüşümleri ve kent merkezli güçlerinin değişimini araştırıyor.

Share

Daniel Garcia Andújar
POSTCAPITAL.ARCHIVE 1989-2001
21 April – 27 June 2010

Curated by Basak Senova

OPAL opens with Daniel Garcia Andújar’s project Postcapital.Archive 1989-2001, on April 21, 2010. The project functions as a multimedia installation and open databank which is based on a digital archive of over 250,000 documents such as texts, audio files, and videos from the Internet compiled by the artist over the past ten years. “Postcapital” addresses social, political, economic, and cultural worldwide changes over the last two decades in between two important moments as 1989 fall of the Berlin Wall and the attacks on September 11, 2001. With the Postcapital.Archive 1989-2001 project, Daniel Garcia Andújar calls attention to “networked archives” based on the interpretation of information.

The project has been exhibited and toured in various geographies and events including Württembergischer Kunstverein, Stuttgart in 2008-2009, the Catalan Pavilion at 53rd Venice Biennale in 2009, and Iberia Art Center, Beijing, 2009.

The exhibition will be accompanied with a reader, featuring texts and interviews by Daniel Garcia Andújar, Basak Senova, Özgür Uçkan, Oliver Ressler, Orton Akinci, Erhan Muratoglu, and Ayse Gorur along with a series of talks. The first talk by Daniel Garcia Andújar, on Thursday, April 22nd at 18.30 pm, is on ‘the apprehension of the reality’ from the Postcapital Archive.

As a multipurpose exhibition space, OPAL targets at developing projects, exhibitions, performances, and events, which explore the interconnections between art and design. Basak Senova has been appointed as the chief curator of the space. As a remarkable restoration project, OPAL is located at Balat on the Golden Horn.

Admission to the institute is free.
For further information please contact Ayse Gorur: ayse.gorur@rivavakfi.org

Visuals from the exhibition:
http://www.rivavakfi.org/expo_1_basin_gorselleri.html

The exhibition is supported by Plato College for Higher Education, Riva Foundation for Education, Culture and Arts, SEACEX (The State Corporation for Spanish Cultural Action Abroad), Spanish Government, Spanish Presidency in-turn of the European Union, Spanish Embassy (Ankara), Cervantes Institute (Istanbul), Netcopy Printing Solutions and Tulip City Hotel.

OPAL
Contemporary Art Space
Ayvansaray Caddesi, No: 33
Balat 34087 Istanbul – Turkey
tel: + 90 212 621 12 47
fax: +90 212 621 11 47
http://www.rivavakfi.org/opal_balat.html

Opening Hours:
Tuesday-Saturday 12.00-20.00 pm
Sunday from 10.00-18.00
Closed on Mondays

Share

OPAL , Daniel Garcia Andujar’ın Postkapital Arşivi 1989-2001 adlı sergisiyle 21 Nisan 2010’da açılıyor. Sergi, bir multimedya enstalasyonu ve açık veri tabanı olarak tasarlanmıştır ve sanatçının geçtiğimiz 10 yıl içinde İnternet’ten derlediği 250.000’in üzerinde metin, işitsel dosya ve video gibi belgelerden oluşan dijital bir arşivdir. “Postkapital” son 20 yılda dünya genelinde toplumsal, politik, ekonomik ve kültürel değişiklikleri 1989 Berlin Duvarı’nın yıkılışı ve 11 Eylül 2001 saldırıları gibi iki önemli tarihi olay ekseninde ele alır. Daniel Garcia Andujar, Postkapital Arşivi 1989-2001 projesiyle, bilginin yorumuna dayanan “şebekeleşmiş (networked) arşivler”e dikkat çeker.

Proje, çeşitli sergilerde ve etkinliklerde yer almış ve farklı coğrafyalarda sergilenmiştir. Bu etkinliklerin içinde 2009 yılında Württembergischer Kunstverein Stuttgart; 2009 yılında 53. Venedik Bienali’nde Katalan Pavyonu ve yine 2009’da Iberia Sanat Merkezi, Pekin yer almaktadır.

Sergiye Daniel Garcia Andujar, Başak Şenova, Özgür Uçkan, Oliver Ressler, Orton Akıncı, Erhan Muratoğlu ve Ayşe Görür’ün metin ve röportajlarından oluşan bir kitapçıkla birlikte bir söyleşi serisi eşlik edecektir. Daniel Garcia Andujar 22 Nisan 18.30’da, “Postkapital Arşiv’de gerçeklik algısı “ üzerine bir konuşma yapacaktır.

Çok amaçlı bir sergi mekanı olan OPAL, sanat ve tasarım arasındaki ilişkileri işleyen projeler, sergiler, performanslar ve etkinlikler düzenlemeyi amaçlamaktadır. OPAL’in küratörlüğünü Başak Şenova yapmaktadır. Mekan bir restorasyon projesi olarak Balat’ta yer almaktadır.

Share